اولین باری که "آقا یوسف" رو دیدم وقتی بابام بعدش بهم زنگ زد زار زار گریه کردم.دچار یه حمله ی هم ذات پندارانه ی عاطفی شده بودم که از همه چی جز بابام خالی م کرده بود.حسی که باعث شد تجدید نظری توی جانب خودم در ارتباط با بابام انجام بدم/

"آقا یوسف" انگاری به آدم القا می کنه از این حرف های نگفته ی ِ خواه ناخواه بین همه ی پدرها و دخترها هست و ریشه ش توی بی مهری یا علاقه ی مفرطه.و فاصله هایی ایجاد می کنه که باعث دور شدن مدام این دو نسل از هم می شه٬بدون این که ذره ای تلاش هم رو برای نزدیک شدن احساس کنن.و القا می کنه که این یه اتفاق همه گیره که همه ی اقشار جامعه یا باهاش درگیرن و یا خودشون رو زدن به نا درگیری!

اما من میگم مگه میشه هیچ راه چاره ای نباشه؟ ها؟ یه مشکل اگر حضور مستمرش پذیرفته بشه و باهاش کنار بیان حل شدنش نشدنی میشه.تا حالا فکر کردیم بهش؟

 +به تمام پدران ِ دختر دار و دختران ِ پدر دار -فرقی نمی کنه دوستشون دارن یا نه-توصیه می شود///////